سلام.

همیشه همه فکر میکنیم این شروع زندگیه که مهمه.در آرزوشیم.تو آروزی خیلی چیزا.چیزایی که نداشتیم و دوست داریم داشته باشیم.و من دارم به این میرسم که دیگه شروع ها فقط مهم نیستن پس پایان چی؟چرا کسی حرف از پایان نمیزنه؟فقط شروع مهم نیست.هیچ وقت به پایان فکر نمیکنیم.چرا؟شاید چون مهم نبوده!!!اما مهمه شاید حتی از شروع مهم تر.البته باید یه چیزی شروع بشه تا پایانی داشته باشه.این شروع و پایان میتونه تو خیلی چیزا باشه.شروع زندگی جدید-شروع فکرای جدید-شروع تصمیمات نو-شروع رابطه ها-شروع روزای تازه-شروع هر چیزی....

اما پایان چی؟تا حالا به این مورد توجه نداشتم.پایان همیشه غم انگیز بوده.همیشه تلخه.به ویژه تو رابطه ها.رابطه های بین آدم های جدید.هیچ وقت خوشم نیومده....

اما هر آغازی یه پایانی داره.پایان شروع زندگیه چیه؟آغاز و شروع سخته و شیرین .اما پایان چی؟به نظرم شروعی خوبه که پایان خوبی هم داشته باشه.کاش برای همه این جوری باشه.همه کسایی که شروع کردن و وسط راه تا پایان هنوز مونده.

من امید وارم فقط شروع نکنیم بلکه برای پایان خوب داشتن هر چیزی هم تلاش کنیم.فرصتها همیشه باقی نیستن و جمله کلیشه ای "گاهی زود دیر میشه"حقیقت پیدا میکنه.