سلام.راستش دیشب خبر خیلی بدی شنیدم که باعث شد بیام و این مطلبو بنویسم.نمیدونم ما داریم دقیقا کجا زندگی میکنیم؟اینجا ایرانه؟اینجا جنگله؟اینجا به همه چیز توجه میشه جز جون آدم هاش؟اینجا همون جایی هست که قبلا برا خودش حکومتی پر شکوه داشته و سرزمین کوروش کبیر و داریوش و ..بوده.امپراطوری هایی که برا خودشون کلی ارزش و قرب ایران رو بالاتر بردن.فکر کردین چرا عمده کتابای تاریخی ما رو خارجی ها نوشتن؟عاشق چشم و ابروی منو شما که نبودن، عاشق حکومت پر شکوه ما بودن و اقتدار ما.ای خدا .چکار باید بکنیم؟اینم شد مملکت؟اینجا همه چیز مهمه جز جون آدمهاش.اینجا باید سالانه و ماهانه و هفته ها کلی کشته بدیم و دیگران عین خیال مبارکشونم نیست.جون جوون های نازنین ما باید گرفته بشه چرا چون جاده هامون هنوز خرابن!اینجا جایی که مامور اورژانس یکم ادب و وجدان نداره!اینجا جایی که حتی یه پرستار معمولی به آدم زور میگه.اینجا ماشین اورژانسش کپسول اکسیژن نداره تا مریض زود تر بمیره!اینجا بهترین بیمارستانش دستگاهاش خرابه و مریض باید بره تو جاده قوچان سیتی اسکن کنه بیاد تا زودتر تو راه از شرش خلاص بشن!اینجا مامور اورژانس با دروغ میخواد ازت امضا بگیره تا همه مسئولیت بیفته پای تو و نه اون!اینجا مامور اورژانس حتی یه فشار خون ساده هم نمیگیره!اینجا مامور اورژانس تخت رو نمیاره بالا چون کمرش درد میگیره.اینجا بهترین بیمارستانش بخش اورژانسش جا نداره و مریض باید دم در تو سالن عمومی بخوابه و سرما بخوره و عفونت بگیره!

اینجا همون جاییی که آدم میبینه درد و مرض آدم هاش روز به روز بیشتر میشه و هر خانواده ای رو ببینی یه مریض توش دارن.اینجا پول دارو رو بیمه نمیده چون دلش میخواد و توباید 60000 تومان برای فقط یه دارو بدی.اینجا یکی باید هفته ای یه آمپول بزنه برا پیشگیری از ام اس اونم یه میلیون تومان!

اینجا همه چیز فیلتره چون نباید بهت اطلاعات برسه.اینجا اینترنت مخربه!

اینجا دانشگاه هاش برای شاگرد اول ارزش قایل نیستن!کلا اینجا دانشگاه مخربه و باید همه ازهم جدا شن.اینجا استادا برا عقایدشون اخراج میشن.اینجا میگن باید چشمات و گوشات رو ببندی!اینجا این قدر مردم درد دارن که دیگه به این چیزا حتی فکرم نمیکنه چه برسه به اعتراض!

اینجا همه حق دارن هرکاری بکنن جز تو.اینجا گرفتن و دادن رشوه باعث میشه کارت زود راه بیفته!اینجا همون جایی که خیلی وقته خرابه و به این زودی ها آباد نخواهد شد.چسبیدن به خاک و ولش نمیکنن.ای خدا همیشه آرزوم پیشرفت مملکتم بوده و رفاه حال آدم هاش.اما انگار نشدنیه.باز میرسم به دینداری با سو استفاده.بدم میاد از همه این نیرنگا.از همه این دروغ ها.بدم میاد از این همه دورنگی.بدم میاد از این همه تبعیض.و کم کم از خودم هم چون نمیتونم کاری کنم....

ای خدا.چقدر دلم میگیره.کاش من تو این دوره نبودم و همون سال ها که ایران پر بود از شکوه میبودم.ایرانی که امروزه اسمش خراب شده.شهرتش.همه اعتبارش.دلم میسوزه خداجون.کاش هیچ وقت پای این اعراب لعنتی به این مملکت باز نمیشد.بدم میاد از همشون.

به امید پیشرفت دوباره ایران عزیز!

نوشته شده در 88/07/22ساعت توسط فرزانه| |