راستی چرا؟دنیا این همه بی وفاست؟ما میایم و میریم بدون اینکه بخوایم .بازم دنیا ادامه داره.بدون اینکه ما باشیم؟چرا؟همیشه همینه.ما جزو کدوم آدم هاییم؟خوبا یا بدا؟نمیدونم؟اما در حال حاضر یه آدم خوب رفته.اونم روزی که میومد تو دنیا نمیدونست یه روزی میشه که باید بره.بدون اینکه ازش بپرسن دلش می خواد یا نه؟اما رفت خیلی آروم و ساده.خدایا نمیدونم چه بلایی سر ما میاد اما همیشه از این درعجبم که چرا ما برامون هیچی نشانه نمیشه.قدر همو هیچ وقت نمیدونیم.همش در حال نزاع کردنیم.همش دعوا.همش جنگ.چرا؟

درست وقتی پامون کلا از دنیا قطع میشه تازه یادمون میاد که آره چه خوب بود.کاش نمیرفت.هیچ وقت قدر نمیدونیم.یادمه یه فرد عزیزی همیشه شعری میخوند:

بیا تا قدر یکدیگر بدانیم          که تا ناگه ز همدیگر نمانیم

غرضها تیره دارد دوستی را        غرضها را چرا از دل نرانیم

چو بر گورم بخواهی بوسه دادن      رخم را بوسه ده اکنون همانیم

ما آدم ها! آره به این رسیدم که اینم جزو طبیعته ما هست.راحت میریم مجلس ختم راحت یه حمدی میخونیم یه غذایی راحت هم میریم انگار نه انگار .چرا؟نمیدونم شایدم من اشتباه میکنم.نمیدونم همه ما یه روز اومدیم یه روزم میریم.راستی این دنیا چی داره که ما عاشقش میشیم؟همش به فکر پول جمع کردنیم.همش به فکر این که چه جوری مال دنیامون رو بیشتر کنیم.اینا به چه درد ما میخوره؟حتی اگه پول ازت شر شر کنه باز این تویی که با یه پیرهن ساده میری زیر خاک.یادمون نره ما خودمون هم از جنس خاک بودیم.ای خدا.چقدر ساده میگذره.قلب نمیزنه.هرچی که بهمون هدیه دادی یه روز باز پس میگیری.آره.حتی اگه همه پول های دنیا رو که یه روز برای جمع کردنشون خودتو به هزار در زدی باهات خاک کنن بازم به دردت نمیخوره.به این فکر میکنم که اگه ما 75 سال عمر کنیم یعنی 3 تا 25 تا اونوقت من که یه 25 تا رو سپری کردم چقدر دیگه مونده؟

چقدر دیگه وقت دارم دست یکی رو بگیرم؟چقدر میتونم کار خوب کنم؟چقدر میتونم آدمی بشم که اگه منم روزی بمیرم بقیه منو به عنوان آدم خوب بشناسن.واقعا چقدر دیگه عمر دارم؟من که 25 تا رو سپری کردم 2 تا دیگه مونده که مطمئنا اونم به سرعت برق و باد میره

و من میمونم و هزاران کار نکرده.......

چرا الان به فکر نیستم؟چرا چون جزو طبیعته آدمه

یاد حرف سینوهه :انسان احمق است........