موضوع از این قراره که ما چرا همیشه بلدیم از بقیه انتقاد کنیم؟نه جان من دیدن ما همچین از بقیه بد میگیم که انگار خودمون مدینه فاضله هستیم.آخه یکی نیست بگه برادر خواهر عزیزم مگه خودت خیلی خوبی؟مگه هیچ عیب ایرادی نداری؟همه رفتارات خوبه داری حالا از بقیه بد بیراه میگی؟جالب ترش اینه که همیشه با بر حقیم و بقیه در راه خلاف.همیشه ما راست میگیم بقیه دروغ.راستی هیچ فکر کردی چرا ما دوست داریم بقیه هم مثل ما فکر کنن؟ هنوزم نمیتونیم قبول کنیم که هر کسی فکر خودشو داره.اعتقادات هرکی واسه خودش مهمه درست یا غلط هم به ما ربطی نداره.هرکی خودش مسئول اعمال خودشه.

نه جانم راهش این نیست.چرا خودتو خوب نمیکنی؟همیشه تا میرسیم به یکی شروع به ور زدن میکنیم تا آخرش به جز اینکه دل طرفو بشکونیم هیچی دیگه گیرمون نیومده.

خوب پس راهش چیه اصلا؟ولی واقعا بعضی هام دیگه شورشو در میارن.طرف اگه 100 تا خوبی داره فقط 20 تا بدی ما خوبیهاشو نمیبینیم اد شروع به گفتن بدیهاش میکنیم.مگه مرض داریم؟خوب حتما داریم دیگه وگرنه چرا باید یه هیچین کاری بکنیم؟