سلام:

امشب جایی رفتم که هیچ وقت فراموش نمیکنم.گوش کنین با دقت:

در ورودی خانه اونقدر کوچک بود که یه فرد معمولی نمیتونست به راحتی وارد بشه.من همیشه از خونه های کوچولو فقط تو داستان ها شنیده بودم.اما....اینبار واقعی بود مثل خورشید.

داخل یه حیاط خیلی کوچک که دری هم داشت منتحی به داخل منزل.بازم دری کوچک.و پله ای بلند رو به پایین. سمت چپ بخاری قدیمی با شعله های خیلی کمی میسوخت.سمت راست در کوچکی به سمت اتاقی کوچکتر.

و پرده ای نازک و پر از گلهای رنگی.دور تا دور اتاق پر از پشتی بود.پنجره ای سمت راست رو به همون حیاط کوچولو.روبرو تلویزیونی و رختخواب هایی که ارتفاعش به سقف کوتاه اتاق میرسید.اما مردمی با صفا و صمیمیت.

خدا میدونه 6 نفر آدم چه جوری تو اون اتاق کوچک باید بخوابن.تازه همه سقف پر از نم شده.گچ هایی که ریخته و یا داره میریزه.

داستان رو داشتین.عین واقعیت بود.بدون هیچ کم و کسری.ما قدر نمیدونیم.قبول کنین.مردمی هستن که شاید برا شام شب مونده باشن اما ما انسان های پر از حماقت و پر از غرور قدر هیچی رو هیچ موقع نمیدونیم.راحت میپوشیم/میخوریم/میخوابیم/تفریح میکنیم/مسافرت میریم اما....

آخر سر از همه چی مینالیم؟

هستن کسایی که هیچ کدوم از اینا رو ندارن.به خدا ندارن .باور کنین راست میگم.

اینه وضع جامعه ای که داریم توش زندگی میکنیم.میبینین چه فاصله طبقاتی هست.یکی هیچی نداره و یکی واسه بچه اش خیلی راحت ماشین کمری یا زانتیا میگیره.

خدایا آخه پس ما کی آدم میشیم؟ خدایا به ما آدم ها یاد بده چه جوری دست دهنده داشته باشیم و به بقیه کمک کنیم .انها هم آدم هستن درست مثل ما.باور کنین.